Uday was de naam van dit kleurrijke figuur. Een beetje lam geslagen door de hitte hadden we het beide even niet in ons om Uday vriendelijk doch duidelijk te zeggen dat we daar geen behoefte aan hadden.

Wat heb ik in Varanasi gedaan?

Door de moesson stroomt dat ding als een tiet! Ik heb helaas erg veel last van eczeem. Nog geen luttele meters uit de guesthouse verwijderd, Bas voorop met zijn google maps in zijn handen, werden we al afgesproken door een indier die ons wel even de weg zou wijzen. Zoals geheel in de lijn der verwachting lag wilde Uday natuurlijk niet alleen de wegwijzen.

We waren namelijk in het gezelschap van een astrologische professor. Hij stond erop om na de apotheek onze handen en derde oog te lezen. Maar ach wie zwijgt stemt toe. Eenmaal plaatsgenomen aan de Ghats (trappen die naar de ganges rivier gaan) gingen we eerst met Uday even mediteren tot de Ganges. Ik voel mij in India echt helemaal niet onveilig, maar je telt toch minder mee.

Als Indiërs met mij op te foto willen vragen ze aan Bas of dat mag, om vervolgens na de fotoshoot hem de hand te schudden en te bedanken. Bas zijn handpalm liegt er beslist niet om: hij zal 91 jaar oud worden. Mijn handen waren blijkbaar ook te lezen als simpel avi 1 boek. Ik zal 94 jaar oud worden!

Voorderest : doorzetter, gaat misschien wel een boek schrijven (!!). Ik ben zeer onderwezen. Heb een sterke moeder en ben sociaal. Nou sorry als jullie mij goedgelovig vinden maar ik vind dit allemaal eng accuraat, bizar! Het doel: niet gereincarneerd worden. Als je slechte karma hebt zou je in je volgende leven nog weleens als mug terug kunnen komen. Je wil dus gewoon sterven zodat je naar de hemel kan.

Om deze bijzondere ceremonie met Uday te besluiten werden we ‘gedoopt’ in die desbetreffende Ganges. Uday strompelde wat trappen naar benenden. Bas voelde de bui al hangen ‘nee niet ons dopen’ maar Uday sprak helaas geen Nederlands en spetterde ons in het gezicht met heilig tevens zwaar vervuild water. Van dit noodlottige einde van de ceremonie moesten we even bijkomen in de airco van onze guesthouse.

Na van die shock te zijn bijgekomen dachten we even snel de belangrijkste tempel van Varanasi te bezoeken: De Shri Kashi Vishwanath tempel! Gewijd aan de god Shiva. Dat zijn een soort stenen waar de hindoes Shiva in zien. (Vraag me de logica niet) Ik kreeg het als lompe trien uit mijn strot om deze verschijning van Shiva één ‘zwarte kei’ te noemen tegen twee Indiërs, dat werd mij niet in dank afgenomen.

Om deze tempel te bezoeken kregen we een knap staaltje Indiase bureaucratie voor de kiezen. Eerst moesten we ongeveer een halfuur plaats nemen bij de ticket office, toen toch maar gaan vragen of ze ons niet vergeten waren (waren ze natuurlijk) en toen moesten ze ons paspoort en visum zien. Toen bij de volgende ticket balie moesten ze weer ons visa en paspoort noteren.

Daarna moesten we als onze spullen inclusief telefoon inleveren. Vervolgens nog een paar keer wachten tot we uiteindelijk naar binnen mochten. Mensen waren de grond aan het kussen, Shiva aan het aanbidden en liederen aan het schreeuwen. Wij mochten als enige westerlingen (voelde erg fout) de rij skippen en gelijk de steen bekijken van heel dichtbij. We kregen zelfs nog een bloemenkrans om ons nek die uit het water kwam waar de steen in lag.

Toen naar huis gestrompeld en weer aan de praat geraakt met Jan en alleman. Indiërs houden van kletsen. Rond een uurtje of 17:30 daalden we bij de Ghat om de hoek van onze guesthouse af voor de dagelijkse Ganga Aarti; een aanbiddingsceremonie van de Ganges. Het stond helemaal afgeladen met Indiërs die ook fanatiek meededen. Het blijft voor ons onbegrijpelijk waarom mensen deze ranzige rivier zo aanbidden maar ie ondertussen wel vol ligt met vuilnis.

Daar hebben we weer een lekkere thali gegeten, met vooral een overheerlijke cashewnoten curry. Ook hier kunnen we ons dat permitteren omdat we genoeg tijd voor deze stad hebben. Gelukkig hebben we met van het zweet doordrenkte kleren uiteindelijk het gevonden en kunnen vastleggen. Snel de Tuktuk in en ergens wat drinken in een airco. Een Indiër liet het ons allemaal even zien.

Wij hadden echt voor ons dat we op een afstandje misschien zo een crematie konden zien, maar door deze Indiër stonden we er echt maar een paar meter vanaf. Erg heet en heftig hoe we een paar uitstekende benen zagen tussen een grote vuurstapel. Hiervan mochten we uit respect uiteraard geen foto’s maken, alhoewel we die behoefte zeker niet hadden.

Veel drukker dan in het weekend. We hadden gehoord van een festival ofzo maar de straten waren helemaal vol met pelgrims die in een rij van meer dan een kilometer lang stonden voor de grote tempel en andere families die klaar leken voor een ritueel van een overledene. Alles ging anders dan verwacht. Zelfs een Tuktuk vinden die ons even snel ging brengen wilde niet lukken terwijl ze normaal gesproken ons blijven stalken… bizar allemaal.

Na deze tocht draaiden we om en zagen we alles nog een keer, maar van wat verder weg. Daarnaast hebben we nog even een paar dingetjes voor het vervolg van de reis geregeld (geprobeerd). Er kwam er eentje de hoek om, en toen hij ons zag en schrok, stootte hij ons opklapbare schaakbord om en alles viel naar beneden in een binnenplaats van de buren.

De Indiërs lieten zich vervolgens weer van hun liefste kant zien en begonnen voor ons alles bij elkaar te rapen en een kwartier lang te zoeken naar alle stukken. Je raadt het al, het resultaat: er mist nog één pion. Gelukkig hebben we echt nog gegeten wat we konden in India! Ook als je nu denkt ‘leuk, maar ga ik toch niet heen’: je mist echt wat!

Waar heb ik gegeten in Varanasi?

Na de tempel hebben we lekker geluncht met een Thali in een lokale tent. Na een lekker ontbijt besloten we dat we graag een boottocht voor morgenochtend wilden vastleggen. Toen we naar beneden liepen om te vragen naar het ontbijt, lagen op de grond in de lobby van het hotel een paar matrassen met medewerkers die nog aan het slapen waren.

Dat zal geen ontbijt worden, jammer dan. Die conclusie trokken we dan ook tijdens het ontbijt en daarom gingen we een rustige dag tegemoet verder. De enige plannen die we nog hadden waren: lekker ergens lunchen en lekker ergens avondeten… Dat moest te doen zijn. Verder kunnen we vertellen dat zowel de lunch en het avondeten vervolgens heerlijk waren maar we staan nu op ploffen.

Praktisch: vervoer, prijzen en tips

We zaten op een bootje voor de Ghats om een uur lang naar hindoeïstische muziek en dans te kijken. Na het vroege opstaan dachten we wel even snel te kunnen ontbijten en daarna door een rustige stad richting de boot te kunnen, maar niets bleek minder waar. Dan maar snel door naar de boot. Na een iets langere wandeling lukte het eindelijk om het laatste stukje nog met een Tuktuk te doen waardoor we toch nog ruim op tijd voor de boot waren.

Mijn eerlijke oordeel over Varanasi

Stiekem leek het mij ook eigenlijk best lollig maar Bas vond het klinklare lariekoek. Daarna was Bas de eerste wiens toekomst voorspelt ging worden. Het is een eerlijke jongen, groot hart, leeft van dag tot dag en leeft in het moment. Hoewel ik uit mijn flipflops geblazen was van verbazing over deze, naar mijn idee, zeer accurate beschrijving van de beste man, gleden Bas zijn ogen afwezig over de Ganges.

Hij was ffe uitgetuned. Toen was ik aan de beurt en ik stond te popelen. Terwijl deze bijzondere sessie gaande was keken we uit op Indiërs die ondertussen hun kleren in het bruine water van de Ganges aan het wassen waren. In deze rivier liggen duizenden misschien wel miljoenen lijken. (Varanasi is een van de oudste steden ter wereld) Hindoes komen naar Varanasi om te sterven.

Een van de twaalf Jyortirlinga’s is hier te zien. De tempel zelf was eigenlijk niet zo boeiend, we hebben vele mate interessanter gezien. Het was wel echt indrukwekkend om te zien dat er honderden mensen in de rij stonden met offers in hun handen om die zwarte steen te zien (De steen zou je ziel reinigen). Het was allemaal erg bijzonder en deed mij een beetje aan Lourdes in Frankrijk denken.

Als atheïst is het moeilijk voor te stellen om zo veel gevoel bij een steen te koesteren. Kostte allemaal weer geen drol en was hartstikke lekker. Ondertussen was vanaf ons bootje goed te zien hoe mensen aan het badderen waren in de Ganges en zelfs het water dronken…. Na de ceremonie bracht een kamaraad van eerder op de dag ons naar een leuk eettentje, gewoon omdat ie t leuk vond om te laten zien; erg cute.

Conclusie dag 1: Varanasi is heftig maar wel heel bijzonder. Daarom moeten we het doen met een minder charmante grote boot, maar deze zal ons hopelijk een mooi zicht op alle Ghats geven vanaf de rivier. Natuurlijk konden we deze niet online boeken als buitenlanders dus we besloten er even langs te gaan en dat was moedig van ons. Het was natuurlijk een klere eind lopen, bloedheet en het was natuurlijk moeilijk te vinden.

Het was erg fijn dat dat gelukt was, maar we moesten er wel even van bijkomen. Na dit aangename intermezzo zijn we dan eindelijk gegaan naar de plek die niet te vermijden was in Varanasi: de Manikarnika Ghat. Dit is de plek waar heel veel crematies plaatsvinden voor Hindoes, waarna ze het as uitstrooien in de Ganges. Het is een van de redenen waarvoor heel veel Hindoes naar Varanasi komen, om hier te sterven en om gecremeerd te worden.

Het was wel een hele intense plek. Al het brandhout, een vuur wat al 3000 jaar aan is ter ere van Shiva en van waar al het vuur aangestoken werd om vervolgens de crematies mee aan te steken, de plek waar lijken eerst nog voor een laatste keer in de Ganges gedompeld werden als laatste zuivering en tot slot de brandplaats.

De eerste delen waren uiteraard wel prima, maar de brandplaats was wel een beetje heftig. Het was zeer interessant omdat het een belangrijk ritueel voor de Hindoes is en het was ook intrigerend om te zien, maar niet echt een plek waar we graag lang bleven. Het was dan ook snel genoeg voor ons… Hierna zijn we even gaan bijkomen van de dag, waarin we onredelijk veel gezweet hadden van een lange wandeling, brandende zon en brandstapels vlak naast ons.

Even een douche en verkoelde kamer was zeer nodig. Hierna hebben we nog even ergens lekker wat gegeten wat prima was maar nu lekker weer terug in het hotel. Toen we over de matrassen heen gestapt waren en naar buiten liepen was de wereld totaal omgedraaid. Het was idioot druk, om kwart voor 8 op straat. Deze boottour was toch wel verrassend gaaf om te doen want op deze manier konden we alle Ghats van de stad vanaf de rivier bekijken en dat was toch wel bijzonder.

Het viel al snel op dat de Ghat naast ons hotel verreweg de drukste was en de Makarnika Ghat was ook weer onder de rook van crematies die dag en nacht doorgingen, indrukwekkend. Toch waren we blij dat we deze boottocht gedaan hebben, nu is er echt niets meer wat we nog moeten zien of doen in Varanasi (behalve wederom een fort, maar die hebben we inmiddels wel genoeg gezien).

De autist in mij kan dit natuurlijk heel moeilijk verkroppen, maar de schade is toch wel beperkt. We kijken heel erg uit naar iets minder drukte, gore steden en herrie en meer natuur en mooie stranden, maar we moeten wel echt zeggen dat we zo absurd veel gave dingen gezien en gedaan hebben in zo een korte tijd dat India echt een aanrader is!

Wij willen zeker nog een keer terug, want er is nog genoeg te ontdekken, maar eerst gaan wij lekker genieten van nog een paar weken Sri Lanka!

Ik vond Varanasi het bezoek waard, al is het niet voor iedereen. Lees hierboven wat mij opviel en beslis zelf of het bij jouw reis past.